De Chemotherapie leugen

Filed in Kanker, Mythes by on 16 februari 2013 • views: 2452

Helen begint bij mentaal en fysiek ontgiften, beslist niet bij vergiftiging door chemotherapie!

In het menselijk lichaam ontstaan dagelijks kankercellen. Deze worden telkens weer netjes opgeruimd door ons immuunsysteem, het krachtige zelfgenezend vermogen van ons lichaam. Totdat het misgaat, een verstoring van een of meerdere biochemische balansen. Binnen de reguliere gezondheidszorg wordt kanker nog steeds gezien als een ziekte terwijl het over duidelijk een symptoom is van een of meerdere onderliggende oorzaken. Het ‘symptoom wordt vervolgens bestreden met toxines (chemo en medicijnen), straling, operatie of een cocktail hiervan. Een deel van de patiënten die een dergelijke behandeling initiëel overleven worden later geconfronteerd met terugkerende kanker, soms zelf op andere plaatsen in het lichaam. Een ander deel wordt geconfronteerd met zeer ernstige chronische ziekten, soms zelfs meerdere tegelijkertijd. Dit doet zich in nog veel sterkere mate voor bij kinderen. De harde cijfers over de effectiviteit van dergelijke ‘behandelingen’ per type kanker, per land, per behandeling, korte- en lange termijn zijn niet publiekelijk beschikbaar.

Volgens een in de VS gehouden enquête onder oncologen (bron: Los Angeles Times en het McGill Cancer Center in Montreal) met daarin de expliciete vraag of zij na de diagnose kanker bij zichzelf of hun familieleden zouden opteren voor een behandeling met chemo, antwoordde ruim 80% van de respondenten ontkennend. Als argumenten werden daarbij aangevoerd de uiterst geringe kans op genezing en de diskwaliteit van leven na de uiterst giftige chemo.

Dit zeggen de artsen en onderzoekers erover!
“Het grootste deel van de kankerpatiënten in dit land overlijdt ten gevolge van chemotherapie, die tumoren in de borst, in het colon of in de longen niet wegneemt. Dit aspect is al ruim een decennium lang bekend en toch gebruiken artsen chemotherapie nog steeds ter bestrijding van deze tumoren.” (Allen Levin, MD, UCSF, “The Healing of Cancer”, Marcus Books, 1990).

“Als ik kanker zou krijgen, zou ik nooit gebruik maken van een bepaalde standaardbehandeling van die ziekte. Kankerpatiënten die uit de buurt van die centra blijven, hebben enige kans om het te redden.” (Prof. George Mathe, “Scientific Medicine Stymied”, Medicines Nouvelles – Parijs, 1989).

“Dr. Hardin Jones, docent aan de universiteit van Californië is, na vele decennia lang de statistieken met betrekking tot het overleven van kanker te hebben geanalyseerd, tot de volgende conclusie gekomen: […] wanneer de patiënten niet worden behandeld, wordt hun toestand niet slechter, of wordt deze zelfs beter.” De verontrustende conclusies van Dr. Jones zijn nooit weerlegd.” (Walter Last, “The Ecologist” vol 28, nr. 2, maart/april 1998).

Over dezelfde oncoloog schrijft Milly Schar-Manzoli: “In 1975 ging Hardin Jones naar het congres voor kankeronderzoek van de universiteit van Barkeley met schokkende stukken: een verslag van de resultaten van een door hem uitgevoerd onderzoek naar kanker dat 23 jaar had geduurd en dat in dat jaar was afgesloten. De resultaten …: de kankerpatiënten die hadden geweigerd de officiële behandeling te ondergaan, leefden gemiddeld nog twaalf en een half jaar, terwijl degenen die zich hadden onderworpen aan chirurgische ingrepen, chemotherapie en bestraling gemiddeld binnen slechts drie jaar waren overleden.” Kothari M. L. e Metha L. A. , Ist Krebs eine Krankheit?, Rowohlt 1979.

“Onze meest doeltreffende regimes zitten vol risico’s, bijwerkingen en praktische problemen. Nadat alle patiënten die wij hebben behandeld het gelag daarvoor hebben betaald, wordt slechts een zeer klein percentage van hen hiervoor beloond met een kortstondige periode van tumorregressie, die meestal gedeeltelijk is.” (Edward G. Griffin, “World Without Cancer”, American Media Publications, 1996).

“Veel oncologen bevelen voor praktisch elk type tumor chemotherapie aan, met een vertrouwen dat niet wordt ontmoedigd door de vrijwel constante mislukkingen.” (Albert Braverman, MD, “Medical Oncology in the 90s”, Lancet 1991, vol 337, p. 901).

“Er is geen enkel bewijs dat chemotherapie in de overgrote meerderheid van de gevallen de levensverwachtingen verlengt. Dit is de grote leugen over deze behandeling, oftewel dat er een correlatie bestaat tussen het kleiner worden van de tumor en de verlenging van het leven van de patiënt.” (Philip Day, “Cancer: Why We’re Still Dying To Know The Truth”, Credence Publications, 2000).

Geen van de belangrijke media heeft dit uitgebreide onderzoek ooit geciteerd: het is volledig in de doofpot gestopt.” (Tim O’Shea “Chemioterapy – An unproven procedure”).
“Volgens de artsenverenigingen zijn de bekende en gevaarlijke bijwerkingen van de geneesmiddelen de op drie na belangrijkste doodsoorzaak, na hartinfarct, kanker en beroerte.”
(Journal of the American Medical Association, 15 april 1998).

Overlevingskans bij Chemotherapie
In 1990 heeft de hoogst gerespecteerde Duitse epidemioloog Dr. Ulrich Abel verbonden aan de Universiteit van Heidelberg het grootste mega onderzoek gedaan naar alle gepubliceerde klinische studies over chemotherapie. Abel nam contact op met 350 medische centra met de vraag of hem alles toe te zenden wat ze ooit gepubliceerd hadden over de toepassing van chemotherapie. Hij analyseerde bovendien opnieuw duizenden studies en artikelen die gepubliceerd werden in de meest toonaangevende medische vakbladen. Het koste Abel verschillende jaren om deze informatie te verzamelen en te analyseren. Abels epidemiologische studie werd gepubliceerd op 10 April 1991 in het blad “the Lancet” wat elke arts gealarmeerd zou moeten hebben en kankerpatiënten over de toepassing van de meest gebruikte methode voor behandeling van kanker. In dit artikel kwam Abel tot de conclusie dat de succes ratio van chemotherapie verschrikkelijk is. Volgens zijn uitgebreide bevindingen is er geen enkel wetenschappelijk bewijs te vinden in de studies dat chemotherapie het leven merkbaar verlengt bij de behandeling van de meeste organische kankers. Abel ontdekte dat het totale, wereldwijde aantal positieve resultaten als gevolg van chemotherapie schokkend was, omdat er eenvoudigweg nergens wetenschappelijke bewijzen beschikbaar waren voor het feit dat chemotherapie erin slaagt om “het leven van patiënten met de meest voorkomende typen organische kanker op noemenswaardige wijze te verlengen”. Abel benadrukte dat chemotherapie er zelden in slaagt om de levenskwaliteit te verbeteren en beschrijft haar als een wetenschappelijke kommer en kwel en stelt dat ten minste 80% van de chemotherapie die in de wereld wordt toegepast geen enkel nut heeft. Maar ook al bestaat er geen enkel wetenschappelijk bewijs dat chemotherapie werkt, noch de artsen, noch de patiënten zijn bereid om ervan af te zien.
http://www.naturalnews.com/023689.html

Duidend
Toch gaan oncologen gewoon door met het zeer krachtig adviseren van genoemde behandelingen. Op zich logisch, carrière en geld zijn sterk motiverende factoren, het zijn de enige ‘instrumenten’ waarover zij beschikken en vooral niet te vergeten, de lobbykracht van de pharmaceutische industrie is gigantisch groot. Daarbij komt dat in een beperkt aantal gevallen men wel degelijk (langdurig) succesvol is met bijvoorbeeld chemotherapie. Dat geeft op zijn minst hoop en verwarring bij zowel arts als patiënt.

Het zou al heel veel schelen indien oncologen hun patiënten zouden (kunnen) helpen hun afweersysteem weer in het gareel te krijgen. Sterker nog, oncologen zouden alles moeten weten en doen om hun patiënten optimaal te beschermen tegen de gebruikelijke behandelingen, mogelijkheden genoeg. Anno 2011 verzanden we nog steeds in het tegendeel. Het slopen van ons natuurlijk verdedigingmechanisme, het immuunsysteem. Volledig krachteloos om de verspreiding van de kankercellen te stoppen. Het enige logische en zinvolle antwoord op kankerpreventie en genezing wordt dan ook gevonden in echt gezonde voeding, stress vermindering, voldoende natuurlijk bewegen, herstel balans lichaam en geest en het zoveel mogelijk vermijden van schadelijke stoffen (zie dat breed) in het milieu en de voeding.

Kankerbestijding begint bij het verwijderen van toxines uit het lichaam, niet het volstorten ermee. Tegelijkertijd minimaliseer je de toestroom van toxines (lees dat breed, ook geestelijk) zoveel mogelijk. Logisch, toch? Geraffineerde suiker is er zo een, de belangrijkste brandstof voor kankercellen nota bene. Ken jij een oncoloog die daarover begint? Ik niet. Overigens ben je als kankerpatiënt slecht af in Nederland. De resultaten in de UK en vooral Duitsland zijn al stukken beter vertellen artsen mij. In Duitsland vooral omdat men daar graag samenwerkt, jazeker, regulier en alternatief hand in hand. Ook logisch. Het beste uit beide ‘werelden’ combineren kan enkel versterkend werken.

Let food be thy medicine and medicine be thy food. – Hippocrates – 

Wil je je verder verdiepen in kankerpreventie en genezing? Bezoek eens de website van Kanker-Actueel. De redactie van deze site probeert de zo noodzakelijke brug te slaan tussen reguliere en alternatieve gezondheidszorg. Deskundigen noemen die krachtige combinatie ‘Integrale gezondheidszorg’.


Rob M.M. Greuter
16 februari 2013
Actualisatie: 28 september 2015

Tags: ,

About the Author ()

DeelBewust is onderdeel van de Helende Wereld en in volledige eigendom van Rob M.M. Greuter

Comments are closed.