Hielspoor

Filed in Spieren by on 11 september 2013 • views: 6010

De definitieve aanpak van Hielspoor!

HielspoorHielspoor is een nare, pijnlijke en uitermate hardnekkige aandoening voor veel mensen. Tijdens een 5BL (voorheen GNM genaamd) workshop eerder dit jaar leerde ik wat er werkelijk achter zit. Als je dat eenmaal door hebt en je er naar gaat handelen, zal je tot je stomme verbazing zien dat Hielspoor ineens als sneeuw voor de zon verdwijnt, hoe mooi is dat!

Binnen 5BL valt Hielspoor onder het thema eigenwaardeconflict.  Je kan iets of iemand niet volgen of wegschoppen, uit de weg ruimen. Je kan niet vrijuit lopen of dansen. Biologisch gezien gaat je lichaam je hiermee helpen door meer weefsel in de voeten aan te maken, zodat je dat fysiek wel weer allemaal kan. Omdat echter het probleem niet wordt opgelost, blijf je hangen in dat deel van het genezingsproces. De gevolgen hiervan staan bekend als Hielspoor.

Zodra je dat bij jezelf kan terugvinden, herkennen, erkennen, besef je dat je vermoedelijk onvoldoende voor jezelf bent opgekomen. Ga dus serieus voor jezelf staan, laat je niet meer ergens van weerhouden!

Ik heb zelf nog heel weinig 5BL kennis, maar heb al ontzettend veel voorbij zien komen dat 100% klopt, dus neem het serieus ondanks dat je er wellicht nog onbekend mee bent. Het is mijn ervaring dat vaak het besef dat er iets onder zit, wat er onder zit, voldoende is om de klachten binnen 1 dag te zien verdwijnen, definitief.

Lees hier over De kracht van de Vijf Biologische Natuurwetten


Rob M.M. Greuter
11 september 2013


5BL casebeschrijving Hielspoor
7 december 2009

In april 2009 gebeurde het volgende: ik stond samen met mijn moeder op een bruggetje in onze tuin. Toen ik naar het water keek, zag ik een vishaak in de vijverfolie steken. Het was niet zo ver van mij vandaan. Waarschijnlijk was mijn zoontje weer gaan vissen en is hij een vishaak kwijtgeraakt. Ik ben in een lichte paniek geraakt. Er zat een gat in de vijverfolie! De dijk was niet meer dicht, het water kon weglopen enz….. ik probeerde met een stok, geleund over de brug de haak te pakken te krijgen. Plotseling verloor ik mijn evenwicht en de brug neigde naar voor om na enkele seconden helemaal om te kippen. Ik had geluk en kwam in de kant terecht waar het gelukkig niet diep is. Moeder stond op de brug meer aan de oeverkant en zij viel op de oever waar grote stenen liggen. Haar voet zat geklemd onder de omgekiepte brug. Ik moest de brug opheffen om moeder onder de brug uit te helpen. Dit was niet zo simpel. Ik kan het mij in elk geval niet meer herinneren, ik weet alleen wat moeder mij vertelde. Ze kon haar rechter voet niet meer bewegen en vermoedde dat hij gebroken was. Dat was ook het geval. Het gevolg: moeder moest de volgende weken met krukken lopen. Ik maakte mezelf natuurlijk verwijten omdat ik zo onvoorzichtig geweest was. Het stond vast voor mij: ik was de schuldige!!!!!

Tot juli heeft moeder met de krukken gelopen. Eerst eind september realiseerde ik mij dat heel dit voorval reeds lang voorbij was. Kort nadien had ik stekende, bijna onverdraaglijke pijn in mijn voet ter hoogte van de hiel. ’s Morgens bij het opstaan kon ik enkel hinkend in de badkamer raken. Mijn enige troost was: hoe meer ik de voet belastte, hoe minder de pijn werd. Ik begon nu na te denken. Het kon eigenlijk alleen iets zijn als een hielspoor. Het hielbeen (dus mesoderm met necrose in de conflictactieve fase). Het moest dus een eigenwaarde inbreuk zijn. Maar in welke richting moest ik zoeken? Ik begon de feiten op een rijtje te zetten. Ik ben een links klappende vrouw, de rechter hiel was betroffen, dus moeder/kind kant. Met mijn zoontje was alles in orde, maar met moeder niet! Daar was toch de gebroken voet en dan nog wel door mijn schuld. Dat was natuurlijk de oplossing van het raadsel. Zo simpel! Ik moest nu enkel nog bekijken hoelang het genezingsproces ging duren. Kort gerekend: DHS eind april, conflictduur tot einde september (alhoewel moeder reeds veel vroeger hersteld was, ik had het mij eerst eind september echt bewust gerealiseerd). Dat was dus een periode van 4 maanden. Sindsdien zijn er 2½ maand voorbij. De aanvankelijk onverdraaglijke pijn wordt hoe langer hoe minder. Omdat ik dit alles volledig kan reconstrueren en weet wat er aan het gebeuren is, komt het niet in mij op om een pijnstiller te nemen. Mijn lichaam geneest zich zelf, zoals moeder natuur het reeds duizenden jaren gedaan heeft!!! Pijnstillers onderbreken en stellen de genezing uit. Daarom duurt het dan steeds langer. Is de natuur niet geniaal?

Ik wil Dr. Hamer bedanken voor zijn vastberadenheid, zijn moed en vastbeslotenheid. Hij heeft ons het grootste geschenk gegeven dat men een mens geven kan. En hij heeft onze angst weggenomen. Uit een ondoorzichtige wirwar wordt plots een rechte weg met een begin en een einde, zonder “eventueel of misschien”. Het leven van mijn gezin heeft zich door de kennis van de GNM enorm veranderd.

Heel veel dank ook aan U Mijnheer Pilhar. U brengt ons met uw seminaries iedere keer weer een stuk verder. Eveneens dank aan onze goede vriend Bert. Hij heeft er voor gezorgd dat de GNM bij ons in vruchtbare bodem gevallen is. Wij kunnen ons ondertussen een leven met de klassieke geneeskunde niet meer voorstellen.

Hartelijke groeten,

SABINE F.

Bemerking:

Men kan een conflict lijden voor een andere persoon, bv. Wanneer men zich “schuldig voelt”. In dit geval heeft de dochter een eigenwaarde inbreuk geleden op de plaats op het bot waar het spierstelsel over de pezen is aangehecht en dat voor haar moeder die nu niet meer kon lopen. Is dit niet fascinerend?

Overigens kan een dier bv een hond een conflict lijden voor zijn baasje. Diegene die beweren dat een dier geen ziel heeft…!!!!!!!!!!!

Dit is een zeer plastisch voorbeeld voor een hielspoor. De dochter beschrijft ook heel mooi haar conflictoplossing. Deze kwam pas toen “ze zich realiseerde”. Haar moeder kon reeds geruime tijd weer lopen. Dit is een mooi voorbeeld om te tonen dat ieder mens zijn eigen realiteit heeft in welke een therapeut zich moet kunnen inleven. Het toont ons ook hoe moeilijk het is een onwetende een bewijs voor te leggen. (ja maar! Hoezo, waarom niet direct? Neen, dat geloof ik niet.)

Ik houd er zo van wanneer mensen proberen te begrijpen en te leren!

Wanneer de GNM eenmaal standaard zou zijn, dan zouden onze kinderen ze van kleins af leren. Er is geen belangrijker kennis als de kennis over hoe ons lichaam functioneert. het lichaam waar we een heel leven in door brengen. Wanneer onze kinderen dan een conflict hebben (wat altijd mogelijk is), dan hebben ze bij het eerste symptoom hun conflict nog vers in het geheugen, want het is nog maar net gebeurd. Daarmee wordt dadelijk de oorzaak en het gevaar herkend en het gevaar wordt weggewerkt. Men weet dan dat dat alles niets kwaads in zin heeft. Onze kinderen zijn dan baas over hun oorspronkelijke eigen zaken en therapeut noch medicament staat tussen hun en hun gezondheid. Niemand heeft het recht om met het leed van patiënten geld te verdienen. Geen verzekering, geen werkgever en geen enkele autoriteit heeft zich te mengen in deze oerpersoonlijke zaken. Wanneer dit weten algemeen goed wordt, dan hebben we niet veel therapeuten nodig. Ook de nood aan ziekenhuizen wordt minder. De mensen worden dan vrij.

Helmut Pilhar


Bron
http://www.franshoek.info/pagina41.html

Tags: ,

About the Author ()

DeelBewust is onderdeel van de Helende Wereld en in volledige eigendom van Rob M.M. Greuter

Comments are closed.