Keukenzout

Filed in Voedingsleer, Voedingsstoffen by on 22 februari 2013 • views: 620

Keukenzout is beslist geen natuurproduct, het is toxisch industriëel product!

Er is bij veel mensen nog immer onduidelijkheid over keukenzout, is het bij matig gebruik nu wel of niet gezond? Niet dus. Heel af en toe, een heel klein beetje NaCl is niet zo’n probleem. Laat het daar ook bij, als je dat kan tenminste. Het zit namelijk in waanzinnig veel voedingsproducten. In principe ondermijnt NaCl de meeste elementaire chemische- en stofwisselingsprocessen in het lichaam. De fabrikanten kieperen er ook nog eens een heleboel zooi bij waardoor ons keukenzout ronduit giftig is. Denk hierbij aan aluminiumhydroxide (Alzheimer), bleekmiddelen, droogstoffen et cetera. Jodium, sja, dat haal je maar ergens anders vandaag.

Zout en keukenzout zijn overigens verzamelnamen. Deze namen zeggen NIETS over wat er allemaal in zit. Dat bepaald de grondstof en de fabrikant.

Ergo, kies voor zuiver ongeraffineerd, ongewassen, onbewerkt en niet gemalen zeezout. Zout waarmee niet is gekloot. Denk bijvoorbeeld eens aan Keltisch zeezout, erg lekker en bijzonder rijk aan mineralen, allemaal in de juiste onderlinge balans. Bedenk ook dat de zee onze oersoep is, daar komen we allemaal vandaan.  Je kan er zelfs (verdund) je planten mee verblijden, ze zullen je dankbaar toelachen.

Keltisch zeezout is werkelijk het allerbeste en lekkerste zeezout die Moeder Aarde ons gunt. Dit niet chemisch gewassen zeezout bevat alle 84 mineralen en sporenelementen die mens, dier en planten nodig hebben en dat in de juiste onderlinge natuurlijke balans!

Smakelijk!


De winning van Keltsich zeezout
Keltisch zeezout wordt op een andere manier gewonnen dan de manier waarop commercieel zeezout wordt gewonnen.

Zeezout dat commercieel wordt gewonnen, bijvoorbeeld in het Middellandse Zeegebied, verkrijgt men door een bassin vol te laten lopen met zeewater en dit vervolgens af te sluiten. De warmte van de zon doet vervolgens de rest, waardoor het water verdampt en er zoutkristallen overblijven. Vervolgens schept men met bulldozers het zout op, zonder rekening te houden met de bovenste of onderste laag van het zout en zonder dat het zout gecontroleerd wordt op mogelijke vervuiling. Dit zout wordt vervolgens gewassen, gedroogd en vaak geraffineerd.

In Guérande liggen nog steeds de aloude, door de Kelten aangelegde zoutmoerassen. De Kelten lieten het zeewater binnenkomen via een ingenieus kanalenstelsel waarbij het zout van het ene naar het andere ondiepe bassin werd geleid. Het gehele proces duurde zo’n twee weken, waarna het zout in het laatste bassin door de zon gedroogd werd en handmatig opgeschept. Vandaag de dag wordt in Guérande nog op exact dezelfde manier zout gewonnen als de Kelten dit meer dan tweeduizend jaar geleden deden. Het mineraalrijke, zachte en zuivere karakter dankt het pure, ongeraffineerde Keltische zeezout aan dit unieke proces.

Wat is er zo bijzonder aan de Keltische zoutwinningsmethode?
De ondiepe zoutmoerassen van Guérande bevatten speciale soorten klei. Kennelijk wisten de Kelten – zonder enige vorm van wetenschappelijk onderzoek! – dat de interactie tussen de klei en het zeewater een bepaalde zuiverende werking had op het zeewater. Niet dat er in hun tijd sprake was van vervuiling als gevolg van schepen die aangedreven werden door dieselolie of van het lozen van gifstoffen in de zee. Voor de Kelten was deze interactie tussen land en zee een heilige aangelegenheid, waarmee zij de levenscyclus tussen zon, zee, water en land eerden. Vandaag de dag profiteren wij van dit natuurlijke Keltische ‘zuiveringssysteem’ om geheel vervuilingsvrij zout te kunnen winnen, zonder gebruikmaking van chemicaliën – iets waar menige moderne waterzuiveringsmaatschappij nog wat van kan leren!

Er is nog een ander voordeel verbonden aan de interactie tussen de zure klei van de bodems van de zoutmoerassen en het basische zeewater, namelijk dat de zure klei de pH (zuurgraad) van het zeewater iets naar beneden brengt. Hierdoor daalt het gehalte aan natriumchloride, dat gewoonlijk bij zeewater tussen de 97 en 99% bedraagt, naar net iets onder de 90%, waarvan ongeveer 33% natrium en ongeveer 54% chloride. Natriumchloride is in de hoge concentraties die van nature in zeewater zitten bijtend en scherp, maar Keltisch zeezout dankt zijn zachte, ‘vrouwelijke’ smaak aan het feit dat het gehalte aan natriumchloride naar beneden is gebracht. Hierdoor is de smaak en het mondgevoel van Keltisch zeezout absoluut niet te vergelijken met andere land- en zeezouten.

Een laatste uniek aspect verbonden aan het lage gehalte aan natriumchloride in Keltisch zeezout is dat het meer ruimte biedt aan andere mineralen en spoorelementen, zowel van het land (de kleibodems) als de zee. Dit bevordert de gezondheid van mens, dier, bodem en plant. Allemaal hebben we een zo volledig mogelijk spectrum aan mineralen en spoorelementen nodig, mineralen ondersteunen het leven! De aanwezigheid van grijze kleimineralen in de onderste zoutlaag verklaart ook de naam ‘sel gris’.

Er zijn nog andere kleuren verbonden aan Keltisch zeezout, maar daarvoor moet je naar Guérande afreizen in het zoutseizoen, dat meestal in juni begint, als de weersomstandigheden het toelaten. De unieke samenstelling van de kleibodems van de zoutmoerassen veroorzaakt allerlei borrelende levensprocessen, waardoor de verschillende moerassen verschillende kleuren vertonen. Dit is een wonderlijk en spectaculair tafereel dat je met eigen ogen gezien moet hebben. Wat wisten de Kelten dat wij niet weten?


Rob M.M. Greuter
22 februari 2013
Actualisatie: 28 september 2015

Tags: ,

About the Author ()

DeelBewust is onderdeel van de Helende Wereld en in volledige eigendom van Rob M.M. Greuter

Comments are closed.